Nerds vs Lubach

saraMijn vriend is een nerd. Ik hou van hem, maar hier is gewoon geen ontkennen aan. Zijn hobby’s zijn fantasyboeken lezen, zichzelf verliezen in Dungeons & Dragons en zijn vrienden te slim af zijn met oneindig heel veel bordspelletjes. Het is niet alsof dit ooit anders geweest is trouwens, dus ik wist waar ik aan begon zeven jaar geleden.

Continue reading “Nerds vs Lubach”

Willekeurige gedachten over Wim-Lex & co

datzijnweallebeiEén op vier Nederlanders keek live naar het interview van Wilfried de Jong met Koning Willem-Alexander. Een dag later keek één op de acht miljoen Nederlanders, namelijk Rachelle en Sara, samen op afstand naar de intocht van het koningspaar in Tilburg. De een in Amsterdam, de ander in Purmerend. Door brak- en luiheid ontstaan mooie tradities. Willekeurige gedachten over wat NOS omschrijft als ‘een van de koudste Koningsdagen ooit’ (tevens de vierde Koningsdag ooit).

Continue reading “Willekeurige gedachten over Wim-Lex & co”

Ik ben een #influencer

rachelleNaast oranje presidenten, balletjes met superioriteitsproblemen en de algehele planeet die in de brand staat, moet ik me schijnbaar óók nog eens druk maken over hoe mijn leven er op social media uitziet. Maar de waarheid is: ik maak gewoon niet heel veel fotowaardige momenten mee. Ik kán elke dag een foto van mijn bord maken, maar let’s face it, niemand zit echt te wachten op een foto van een diepvriespizza.

Continue reading “Ik ben een #influencer”

Waarom ik hoop dat Twitter altijd blijft bestaan

saraHet begon, zoals zo veel dingen, met een goede fles wijn en niets beters te doen. Ik herinnerde me een tweet van een collega over zijn TED-talk die ik een paar weken eerder had geliked. Ik scrollde verder door de tweets die ik ooit een hartje, of zelfs nog een sterretje (we spreken < 2016) had gegeven, helemaal terug naar de allereerste. Omdat ik blauw ben en van orde hou, ben ik volgens mij de enige tweep die regelmatig met de bezem door haar favorieten gaat.

Continue reading “Waarom ik hoop dat Twitter altijd blijft bestaan”

Shut up and take my plasma

saraTwee jaar geleden redigeerde ik een blog van een collega over de bloedbank, waarin ze schreef waarom zij er niet meer heen ging. Het kwam erop neer dat Sanquin een commerciële organisatie is die geld verdient aan het bloed van (vrijwillige) donoren. Dit is des te vreemder als je bedenkt dat in België en Duitsland donoren betaald krijgen voor hun versgeperste lichaamssappen. Enfin.

Continue reading “Shut up and take my plasma”

Ik maak dieren dood

rachelleLaatst werd ik verliefd. Verliefd op Pudding. En ja, hoewel het in mijn geval redelijk aannemelijk is dat dit om een daadwerkelijk toetje ging, was het in feite de schattigste hond die ik ooit in mijn leven heb gezien. Ik heb, niet overdreven, naar ongeveer 10 mensen gestuurd: ‘IK MOET DEZE HOND HEBBEN TOCH’. Iedereen was het unaniem eens: ‘DOE HET NIET’.

Continue reading “Ik maak dieren dood”

Voor Thierry, Theo en al die andere moederskindjes

datzijnweallebeiHij is de populaire jongen op de basisschool. Van wie je je jaren later afvraagt waarom hij eigenlijk populair was. Niet bijzonder knap, niet bijzonder intelligent. Als je hem in een beschonken moment stiekem op Facebook opzoekt, blijkt hij bij zijn vader in de zaak te zijn gestapt. Iets met verzekeringen. Of administratie. Prima, denk je, hij zit in ieder geval niet in de Tweede Kamer.
Continue reading “Voor Thierry, Theo en al die andere moederskindjes”

Eindbaas in eigen naam

saraLaat ik beginnen met zeggen dat ik niet weet waar ik heen wil met dit verhaal. Of nee, dat is niet helemaal waar. Ik wil wel ergens heen – ik wil graag breken met traditie. Dit betekent niet dat jij dat ook moet doen (handen af van onze traditie enzovoorts), want je moet vooral doen waar je zelf zin in hebt, maar hè, ik zeg maar zo, ik zeg het alleen maar.

Continue reading “Eindbaas in eigen naam”

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑