Shut up and take my plasma

saraTwee jaar geleden redigeerde ik een blog van een collega over de bloedbank, waarin ze schreef waarom zij er niet meer heen ging. Het kwam erop neer dat Sanquin een commerciële organisatie is die geld verdient aan het bloed van (vrijwillige) donoren. Dit is des te vreemder als je bedenkt dat in België en Duitsland donoren betaald krijgen voor hun versgeperste lichaamssappen. Enfin.

Continue reading “Shut up and take my plasma”

Ik maak dieren dood

rachelleLaatst werd ik verliefd. Verliefd op Pudding. En ja, hoewel het in mijn geval redelijk aannemelijk is dat dit om een daadwerkelijk toetje ging, was het in feite de schattigste hond die ik ooit in mijn leven heb gezien. Ik heb, niet overdreven, naar ongeveer 10 mensen gestuurd: ‘IK MOET DEZE HOND HEBBEN TOCH’. Iedereen was het unaniem eens: ‘DOE HET NIET’.

Continue reading “Ik maak dieren dood”

Voor Thierry, Theo en al die andere moederskindjes

datzijnweallebeiHij is de populaire jongen op de basisschool. Van wie je je jaren later afvraagt waarom hij eigenlijk populair was. Niet bijzonder knap, niet bijzonder intelligent. Als je hem in een beschonken moment stiekem op Facebook opzoekt, blijkt hij bij zijn vader in de zaak te zijn gestapt. Iets met verzekeringen. Of administratie. Prima, denk je, hij zit in ieder geval niet in de Tweede Kamer.
Continue reading “Voor Thierry, Theo en al die andere moederskindjes”

Keihard Boeken ontleedt: The Underground Railroad

datzijnweallebeiMan, wat houden we als blanke boekenclubleden toch van verhalen over onderdrukte minderheden*. Maar echt. Het hele idee van literatuur is immers om onbekende werelden te ontdekken. Het Londen van Zadie Smith, het Nigeria van Chimamanda Ngozi Adichie en nu de Verenigde Staten van Colson Whitehead. Zijn roman The Underground Railroad verscheen vorig jaar en dat was natuurlijk geen toeval, dat wisten wij meteen. Een verhaal over de diepe littekens die het slavernijverleden achterlieten in de Amerikaanse samenleving, uitgebracht in een periode waarin een oranje roeptoeter precies die littekens blootlegde.

Continue reading “Keihard Boeken ontleedt: The Underground Railroad”

Eindbaas in eigen naam

saraLaat ik beginnen met zeggen dat ik niet weet waar ik heen wil met dit verhaal. Of nee, dat is niet helemaal waar. Ik wil wel ergens heen – ik wil graag breken met traditie. Dit betekent niet dat jij dat ook moet doen (handen af van onze traditie enzovoorts), want je moet vooral doen waar je zelf zin in hebt, maar hè, ik zeg maar zo, ik zeg het alleen maar.

Continue reading “Eindbaas in eigen naam”

Slingers op het stembureau

saraVerkiezingen zijn niet alleen een feest voor de democratie, maar ook voor de liefhebbers van orde en regels. Vanuit mijn werk voor de overheid en interesse in (en frustratie over) de Nederlandse politiek, meldde ik me aan als stemmenteller op het stembureau, afgelopen 15 maart. Toen het stembureau sloot en daarmee de kliko’s met aangestampte stembiljetten, had ik net mijn jas over een stoel gehangen in de eetzaal van het bejaardenhuis. Vanuit de gemeente was ik op pad gestuurd met mijn Supergeheime Offline Laptop en de instructie om pas terug te komen als we alle biljetten daarop hadden ingevoerd.

Continue reading “Slingers op het stembureau”

Vieze foute mannen

datzijnweallebeiEmancipatie is een groot goed. Wij zijn hardwerkende, financieel onafhankelijke jonge vrouwen die voorgaande generaties danken voor de verworven rechten die wij nu genieten. Op 11 maart gingen we de straat op om die rechten te verdedigen en te onderstrepen. We verwachten niet dat hij de rekening betaalt en vinden onze eigen carrière belangrijker dan die van wie dan ook. We zijn zelfstandig, vrijgevochten en fantastisch. En soms, heel soms, zetten we dat allemaal aan de kant voor vreselijk vieze, foute, veelal fictieve mannen. Een bloemlezing.

Continue reading “Vieze foute mannen”

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑