Ik ben een #influencer

rachelleNaast oranje presidenten, balletjes met superioriteitsproblemen en de algehele planeet die in de brand staat, moet ik me schijnbaar óók nog eens druk maken over hoe mijn leven er op social media uitziet. Maar de waarheid is: ik maak gewoon niet heel veel fotowaardige momenten mee. Ik kán elke dag een foto van mijn bord maken, maar let’s face it, niemand zit echt te wachten op een foto van een diepvriespizza.

Continue reading “Ik ben een #influencer”

Waarom ik hoop dat Twitter altijd blijft bestaan

saraHet begon, zoals zo veel dingen, met een goede fles wijn en niets beters te doen. Ik herinnerde me een tweet van een collega over zijn TED-talk die ik een paar weken eerder had geliked. Ik scrollde verder door de tweets die ik ooit een hartje, of zelfs nog een sterretje (we spreken < 2016) had gegeven, helemaal terug naar de allereerste. Omdat ik blauw ben en van orde hou, ben ik volgens mij de enige tweep die regelmatig met de bezem door haar favorieten gaat.

Continue reading “Waarom ik hoop dat Twitter altijd blijft bestaan”

Een boekje open over The Library

datzijnweallebeiRachelle deed al eens eerder uit de doeken dat ze tot haar, zeg, 22ste amper een druppel alcohol had geproefd. Maar wijn is fijn, zo ondervond ze na jaren van geheelonthouding. En hoe fijn is het als je dan een BFF hebt die je schoolt in het drinken van de juiste wijn, je kennis laat maken met een wekelijkse wijnproeverij waarbij “proeverij” niet helemaal het juiste woord is en dat The Library heet, dus basically al je dromen ineen is? Heel fijn, kan Rachelle je vertellen. Héél. Fijn.

Continue reading “Een boekje open over The Library”

Shut up and take my plasma

saraTwee jaar geleden redigeerde ik een blog van een collega over de bloedbank, waarin ze schreef waarom zij er niet meer heen ging. Het kwam erop neer dat Sanquin een commerciële organisatie is die geld verdient aan het bloed van (vrijwillige) donoren. Dit is des te vreemder als je bedenkt dat in België en Duitsland donoren betaald krijgen voor hun versgeperste lichaamssappen. Enfin.

Continue reading “Shut up and take my plasma”

Ik maak dieren dood

rachelleLaatst werd ik verliefd. Verliefd op Pudding. En ja, hoewel het in mijn geval redelijk aannemelijk is dat dit om een daadwerkelijk toetje ging, was het in feite de schattigste hond die ik ooit in mijn leven heb gezien. Ik heb, niet overdreven, naar ongeveer 10 mensen gestuurd: ‘IK MOET DEZE HOND HEBBEN TOCH’. Iedereen was het unaniem eens: ‘DOE HET NIET’.

Continue reading “Ik maak dieren dood”

Voor Thierry, Theo en al die andere moederskindjes

datzijnweallebeiHij is de populaire jongen op de basisschool. Van wie je je jaren later afvraagt waarom hij eigenlijk populair was. Niet bijzonder knap, niet bijzonder intelligent. Als je hem in een beschonken moment stiekem op Facebook opzoekt, blijkt hij bij zijn vader in de zaak te zijn gestapt. Iets met verzekeringen. Of administratie. Prima, denk je, hij zit in ieder geval niet in de Tweede Kamer.
Continue reading “Voor Thierry, Theo en al die andere moederskindjes”

Keihard Boeken ontleedt: The Underground Railroad

datzijnweallebeiMan, wat houden we als blanke boekenclubleden toch van verhalen over onderdrukte minderheden*. Maar echt. Het hele idee van literatuur is immers om onbekende werelden te ontdekken. Het Londen van Zadie Smith, het Nigeria van Chimamanda Ngozi Adichie en nu de Verenigde Staten van Colson Whitehead. Zijn roman The Underground Railroad verscheen vorig jaar en dat was natuurlijk geen toeval, dat wisten wij meteen. Een verhaal over de diepe littekens die het slavernijverleden achterlieten in de Amerikaanse samenleving, uitgebracht in een periode waarin een oranje roeptoeter precies die littekens blootlegde.

Continue reading “Keihard Boeken ontleedt: The Underground Railroad”

Eindbaas in eigen naam

saraLaat ik beginnen met zeggen dat ik niet weet waar ik heen wil met dit verhaal. Of nee, dat is niet helemaal waar. Ik wil wel ergens heen – ik wil graag breken met traditie. Dit betekent niet dat jij dat ook moet doen (handen af van onze traditie enzovoorts), want je moet vooral doen waar je zelf zin in hebt, maar hè, ik zeg maar zo, ik zeg het alleen maar.

Continue reading “Eindbaas in eigen naam”

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑