Brooklyn voor Beginners

Sommige mensen kun je in de jungle droppen en tref je drie dagen later goed uitgerust aan de bar van een plaatselijk hotel. Anderen verdwalen in hun eigen huis. Ik zit er ergens tussenin. Daarom is reizen met de metro perfect voor mij. Je kunt maar één kant op – en dan weer de andere kant, natuurlijk. Behalve in New York. Hier heb je local- en express-lijnen en in de paar dagen die ik in de stad doorbracht. heb ik niet kunnen ontdekken welke wat is, waarheen, waarvoor, óf waarom.

Doorgaan met het lezen van “Brooklyn voor Beginners”

Oma, mag ik u wat vragen?

De pest aan inspiratie is dat het meestal komt als je al genoeg op je bord hebt. Bijvoorbeeld omdat je een nieuwe baan hebt gevonden, binnen drie weken al je werk moet overdragen aan een kersverse collega, er ondertussen ook nog gemiddeld een seizoen Gilmore Girls per week doorheen gaat en er een boekenclubboek gelezen moet worden. Dat zijn de momenten waarop ik middenin de nacht wakker schrik.

Ik moet oma interviewen.

Het kwam uit het niets. Bijna. Een paar maanden eerder werd mijn oma 83. We waren bij haar op de koffie en in de sta-op-stoel zat een fragiel wezentje van minstens 150. Het bleek de tante van mijn oma (!) te zijn. Ik dacht opeens: ik weet bijna niets van mijn oma. Niets dan wat ik door de jaren toevallig heb opgevangen als ik een vlaflip naar binnen werkte. Over familieruzies, verre neven en nog verdere nichten. En de dingen die ik weet omdat ik de tijdlijn van Nederland een beetje ken. Mijn oma was een meisje van zes toen Duitsland Nederland binnenviel. Ze trouwde na de oorlog met Ben, mijn opa die overleed in 2000. Ik kan me een 45-jarig huwelijksfeest herinneren, en toen leefde opa vanzelfsprekend nog – da’s wel zo feestelijk. Ze moeten dus begin jaren vijftig getrouwd zijn. M’n moeder is geboren in 1956 en uiteraard waren ze toen al lang en breed getrouwd.

Maar over haar gevoelens weet ik weinig. Haar herinneringen. Ambities. Was ze gelukkig als meisje, toen ze trouwde, kinderen kreeg en daarvoor ging zorgen? Hoeveel van mezelf herken ik in haar verhaal? Wekenlang liep ik ermee rond. En dan niet durven bellen. Want misschien wil ze wel niet. Misschien is het wel pijnlijk. Praten over een oorlog van zo lang geleden, een liefde van zo lang geleden. Hoe langer ik erover nadacht, hoe minder ik in het idee geloofde.

Tot ik signalen opmerkte. Nu ken ik weinig mensen die minder spiritueel aangelegd zijn dan ik, maar verdomme, ze waren er opeens. Een collega die vertelt over haar moeder waar het heel slecht mee gaat, ook van bouwjaar 1933. Of een vrouw die ik alleen van Twitter ken als iemand die levensverhalen schrijft, die na maanden passief wederzijds volgerschap op een tweet reageert… Fuck it, ik bel gewoon. Nu meteen.

‘Mag ik eens met u komen praten? Over uw leven, van vroeger en nu? Ik bedacht opeens, ik weet bijna niets, en het lijkt me heel interessant.’

‘Natuurlijk mag dat, gezellig als je langskomt. Zo interessant is het allemaal niet hoor…’

Dat bepaal ik wel. We prikken meteen een datum. Ik mag bij haar eten. Misschien krijg ik wel een vlaflip.

Vriendin F. met de F van fine dining

Als je mazzel hebt, verzamel je in je leven een fijne collectie vrienden om je heen. Vrienden die je uitdagen om meer uit jezelf te halen, die je overtuigen die onbekende en angstaanjagend diepe sprongen te wagen, en vrienden die je meenemen naar de beste restaurants van de stad, binnen een maand nadat die openen. Die wijn voor je bestellen die zo lekker is dat je bijna van moet huilen van blijdschap. En waar je nog een goed gesprek mee kan voeren ook – met de vrienden dus, niet de wijn.

Doorgaan met het lezen van “Vriendin F. met de F van fine dining”

Een vrouw alleen

saraIn de vrije dagen tussen oude en nieuwe baan besloot ik te gaan klussen. Niet omdat ik handig ben, maar omdat de ene kinderkamer (ho ho, dat wás het dus voordat wij er kwamen wonen) gifgroen was en de andere rood/blauw behangen met Cars. Voor het verven ben ik met vlag en wimpel geslaagd. Bij de verfbalie van de Karwei vroeg ik om een ‘checklist voor mongolen’, waarop de jongen in mijn mandje keek en concludeerde dat deze mongool bijna alles al had. In één keer. Zonder vragen. Yay me. Na drie dagen afplakken, sauzen, bijpunten en aftrekken (de tape, you dirty, dirty reader), was Project 1 klaar: van gifgroen naar wit met donkergroen.

Doorgaan met het lezen van “Een vrouw alleen”

You’ve been Gilmored – Gilmore Girls: A year in the life

Er zijn dingen in het leven waar je dagen, maanden, zelfs jaren naar uitkijkt. Soms weet je niet eens dat je ernaar uitkijkt, maar in de dieptes van je ziel smacht je naar dat ene onbereikbare. En dan, zonder dat je het eigenlijk ooit nog verwacht, wordt het onbereikbare bereikbaar. Je gaat de dagen aftellen. Nog even en alles waar je ooit van droomde, komt uit. Doorgaan met het lezen van “You’ve been Gilmored – Gilmore Girls: A year in the life”

Een lans breken

Onze generatie (Y, millennials, geef het een naam) wordt vaak verweten niet geëngageerd te zijn. Niet bezig met politiek of actualiteit, geen uitgesproken mening over belangrijke zaken en al helemaal niet de cojones om daar dan ook nog voor – of tegen – te protesteren. Op straat. Als het regent. Politieke partijen constateren een terugloop van het aantal leden, en als mensen al lid zijn, zijn ze zelden actief. Jongeren nemen geen abonnementen meer op kranten, maar zien TMZ als religie en meisje Kardashian – eender welke – als profeet.

Doorgaan met het lezen van “Een lans breken”

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑