Oma, mag ik u wat vragen?

De pest aan inspiratie is dat het meestal komt als je al genoeg op je bord hebt. Bijvoorbeeld omdat je een nieuwe baan hebt gevonden, binnen drie weken al je werk moet overdragen aan een kersverse collega, er ondertussen ook nog gemiddeld een seizoen Gilmore Girls per week doorheen gaat en er een boekenclubboek gelezen moet worden. Dat zijn de momenten waarop ik middenin de nacht wakker schrik.

Ik moet oma interviewen.

Het kwam uit het niets. Bijna. Een paar maanden eerder werd mijn oma 83. We waren bij haar op de koffie en in de sta-op-stoel zat een fragiel wezentje van minstens 150. Het bleek de tante van mijn oma (!) te zijn. Ik dacht opeens: ik weet bijna niets van mijn oma. Niets dan wat ik door de jaren toevallig heb opgevangen als ik een vlaflip naar binnen werkte. Over familieruzies, verre neven en nog verdere nichten. En de dingen die ik weet omdat ik de tijdlijn van Nederland een beetje ken. Mijn oma was een meisje van zes toen Duitsland Nederland binnenviel. Ze trouwde na de oorlog met Ben, mijn opa die overleed in 2000. Ik kan me een 45-jarig huwelijksfeest herinneren, en toen leefde opa vanzelfsprekend nog – da’s wel zo feestelijk. Ze moeten dus begin jaren vijftig getrouwd zijn. M’n moeder is geboren in 1956 en uiteraard waren ze toen al lang en breed getrouwd.

Maar over haar gevoelens weet ik weinig. Haar herinneringen. Ambities. Was ze gelukkig als meisje, toen ze trouwde, kinderen kreeg en daarvoor ging zorgen? Hoeveel van mezelf herken ik in haar verhaal? Wekenlang liep ik ermee rond. En dan niet durven bellen. Want misschien wil ze wel niet. Misschien is het wel pijnlijk. Praten over een oorlog van zo lang geleden, een liefde van zo lang geleden. Hoe langer ik erover nadacht, hoe minder ik in het idee geloofde.

Tot ik signalen opmerkte. Nu ken ik weinig mensen die minder spiritueel aangelegd zijn dan ik, maar verdomme, ze waren er opeens. Een collega die vertelt over haar moeder waar het heel slecht mee gaat, ook van bouwjaar 1933. Of een vrouw die ik alleen van Twitter ken als iemand die levensverhalen schrijft, die na maanden passief wederzijds volgerschap op een tweet reageert… Fuck it, ik bel gewoon. Nu meteen.

‘Mag ik eens met u komen praten? Over uw leven, van vroeger en nu? Ik bedacht opeens, ik weet bijna niets, en het lijkt me heel interessant.’

‘Natuurlijk mag dat, gezellig als je langskomt. Zo interessant is het allemaal niet hoor…’

Dat bepaal ik wel. We prikken meteen een datum. Ik mag bij haar eten. Misschien krijg ik wel een vlaflip.

Vriendin F. met de F van fine dining

Als je mazzel hebt, verzamel je in je leven een fijne collectie vrienden om je heen. Vrienden die je uitdagen om meer uit jezelf te halen, die je overtuigen die onbekende en angstaanjagend diepe sprongen te wagen, en vrienden die je meenemen naar de beste restaurants van de stad, binnen een maand nadat die openen. Die wijn voor je bestellen die zo lekker is dat je bijna van moet huilen van blijdschap. En waar je nog een goed gesprek mee kan voeren ook – met de vrienden dus, niet de wijn.

Lees verder “Vriendin F. met de F van fine dining”

Een vrouw alleen

saraIn de vrije dagen tussen oude en nieuwe baan besloot ik te gaan klussen. Niet omdat ik handig ben, maar omdat de ene kinderkamer (ho ho, dat wás het dus voordat wij er kwamen wonen) gifgroen was en de andere rood/blauw behangen met Cars. Voor het verven ben ik met vlag en wimpel geslaagd. Bij de verfbalie van de Karwei vroeg ik om een ‘checklist voor mongolen’, waarop de jongen in mijn mandje keek en concludeerde dat deze mongool bijna alles al had. In één keer. Zonder vragen. Yay me. Na drie dagen afplakken, sauzen, bijpunten en aftrekken (de tape, you dirty, dirty reader), was Project 1 klaar: van gifgroen naar wit met donkergroen.

Lees verder “Een vrouw alleen”

Een lans breken

Onze generatie (Y, millennials, geef het een naam) wordt vaak verweten niet geëngageerd te zijn. Niet bezig met politiek of actualiteit, geen uitgesproken mening over belangrijke zaken en al helemaal niet de cojones om daar dan ook nog voor – of tegen – te protesteren. Op straat. Als het regent. Politieke partijen constateren een terugloop van het aantal leden, en als mensen al lid zijn, zijn ze zelden actief. Jongeren nemen geen abonnementen meer op kranten, maar zien TMZ als religie en meisje Kardashian – eender welke – als profeet.

Lees verder “Een lans breken”

Boeken gaan de mensheid redden

De stupiditeit van de mensheid is goed in kaart te brengen met trends op social media. South Park maakte al eens een aflevering over bonkers internetfenomenen, en bij elke ijsemmer, Mannequin Challenge of Harlem Shake schudde ik mistroostig mijn hoofd, awareness of niet. Tot voor kort dus.

Met de hashtag (al ben ik principieel tegen hashtags op Facebook) #savetheculture nodigde iemand al haar contacten uit om mee te doen aan een enorme kettingbrief. Van boeken. Dan héb je me.

Lees verder “Boeken gaan de mensheid redden”

Sara schuift aan – Restaurant Juuls

‘Hoe vaak ga jij eigenlijk uit eten?’ Zo’n vraag die je met je neus op de feiten drukt. Vaak namelijk. Zo vaak, dat erover schrijven de enige manier is om het aantal etentjes te legitimeren. Een portie toetsenbord en een snufje alliteratie en Sara schuift aan was geboren. Weinig dingen in het leven zijn zo stressvol als verhuizen. Zeggen ze. Achteraf viel het alles mee, vooral omdat we professionele hulp hadden ingeroepen – altijd een goed idee. Overigens waren we al eens eerder verhuisd, zo’n vierenhalf jaar geleden. Die periode roept inderdaad weinig warme herinneringen op. Het leek ons daarom een goed idee om, de zondag voordat het zo ver was, nog even met z’n tweetjes uit eten te gaan. Een verse romantische herinnering om aan terug te denken als je elkaar twee dagen later met kromgeslagen hollewandpluggen en splinterige PAX-planken aan het bekogelen bent.

Lees verder “Sara schuift aan – Restaurant Juuls”

Wijn in progress

Er was een tijd in mijn leven dat ik de Chileense huiswijn van Deen the height of sophistication vond. Dat was overigens al een grote vooruitgang vergeleken met de periode daarvoor, waarin ik op zaterdagavond in de kroeg, zonder bh, paars/blauwe drankjes wegtikte en lodderig flirtte met veel te oude mannen. Maar daarover op een ander moment meer. Of, nou ja, waarom zou ik.

Lees verder “Wijn in progress”

Als je blauw bent maar toch aardig wilt zijn

Tijdens de teamdag maakten we een profielentest. Ik zeg we, maar ik was die week vrij en mocht de test dus een week later inhalen. Vorig jaar hadden we dat ook al gedaan op de teamdag, maar die test had maar vier kleuren en die van dit jaar wel acht, dus we waren er in een jaar toch zo vier kleuren op vooruitgegaan. Ik bleek blauw. Blauw is overigens in beide tests hetzelfde en betekent – vrij vertaald – dat je een autist bent. Je houdt van structuur, orde en organiseren. Check, check en check. Verjaardagscadeaus, weekendjes weg, verhuisspreadsheets: ik ben je man. Of ja, vrouw dus.

Lees verder “Als je blauw bent maar toch aardig wilt zijn”

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑