Ja, ik ook

Ik heb hier heel lang mijn vingers niet aan durven branden, want íedereen heeft hier een mening over. Maar zoals wel vaker merk ik dat wanneer ik hier de zoveelste discussie over voer, mijn woorden niet zo elegant overkomen, mijn punt niet zo helder is, als ik zou willen. Dus daarom doe ik nog een poging in geschrift.

Vanochtend werd ik wakker met deze column. En ik werd er woest van. Een column is een opiniestuk. Dat weet ik. Deze meneer uit zijn mening. Dat mag. Net zoals wij doen als we het over namen hebben waarvan onze oren bloeden of opsommen welke dingen we in het leven haten. Alleen legt deze meneer  – ongetwijfeld onbedoeld –  precies de vinger op de zere plek.

Deze meneer is, volgens zijn eigen woorden, ‘niet preuts’, maar als alle actrices die in het zwart gekleed waren tijdens de Golden Globes de boodschap wilden overbrengen (ik neem aan dat hij de boodschap ‘stop alsjeblieft met ons ongevraagd aanraken’ bedoelt), dan konden ze beter geen naveldiepe decolletés hebben, want dat leidde hem behoorlijk af van die boodschap.

Ik laat dat even bezinken.

Het feit dat vrouwen een kledingstuk aanhadden waar ze geheel zelf achterstonden en zich duidelijk comfortabel genoeg in voelden om te dragen voor een miljoenenpubliek leidde hém af van de boodschap. Beter hadden ze dus hooggesloten coltruien kunnen aantrekken, denk ik, zodat het duidelijk werd voor deze meneer dat hun lichaam aan hen toebehoorde, en zodat mensen niet afgeleid zouden worden door een stuk huid, want dat ondermijnt schijnbaar niet alleen de boodschap, maar luisteren en kijken tegelijkertijd gaat óók al niet.

Het is precies deze gedachtekronkel die zoveel mensen hebben (let op dat ik hier ‘mensen’ zeg en niet ‘mannen’) waarom #metoo meer dan nodig is. Waarom het nog steeds even relevant is als een paar maanden geleden. Om het idee dat het wel of niet tonen van bepaalde lichaamsdelen ook maar enigszins invloed zou hebben op een boodschap dat niets meer en niets minder zegt dan: ‘Mijn lichaam is van mij. En ik bepaal waar mijn grenzen liggen. Of dat nu in een burka is of in een bikini. Dat doet niet af van het eigenaarschap dat ik heb over míjn lichaam. Mijn keuzes geven jou niet recht op meer dan wat ik toelaat.’

Het lijkt dat de tijd ein-de-lijk rijp is dat er naar vrouwen geluisterd wordt. Wat een verademing dat de drie meest winstgevende bioscoopfilms van 2017 allemaal een vrouwelijk hoofdpersonage hadden. Ik moest bijna huilen toen ik Wonder Woman zag. Niet omdat het verhaal fantastisch was, maar omdat het vanuit een perspectief werd laten zien dat ik nog nooit eerder had gezien. Een vrouwelijk perspectief. Dat zal je misschien niet zijn opgevallen. Dat geeft niet. Maar mij viel het wel op. En dat is juist het hele punt. Ik voelde me bevestigd, gehoord.

Ik verstuurde in oktober deze tweet. Die om de een of andere werd opgepikt door RTLnieuws.nl (#oneminuteoffame). Ik meende daar elk woord van. Ik ken geen enkele vrouw die niet in meer of mindere mate ongevraagd is aangeraakt of zich ooit onveilig heeft gevoeld wanneer ze alleen op straat liep.

Ik was 13 toen ik voor het eerst zoiets meemaakte. Ik liep over straat. Een jongen fietste voorbij. Hij greep mijn kont. Fietste rustig verder. Ik was 13, ik bevatte niet goed wat er gebeurde. Ik schaamde me. Zelfs terwijl ik dit schrijf schaam ik me. Waarom? Ik weet het echt niet. Ik deed niets fout. Ik liep daar gewoon te lopen. Wat bezielde iemand, een totale vreemde, om ongevraagd zijn handen ergens te plaatsen waar ze niet hoorde. Of eigenlijk dat hij überhaupt zijn handen ergens op me legde.

Het was niet de enige keer, en verre van de laatste. Afgelopen zomer nog werden een vriendin en ik in Italië lastiggevallen. Ik schold erop los. Later deden we er lacherig over. Maar je gaat je onbewust afvragen: was mijn jurkje te diep uitgesneden? Had ik niet naar deze man moeten glimlachen? Rationeel gezien wist ik dat het in de verste verte niet mijn schuld was. En toch, toch deed ik mijn spijkerjasje aan. Terwijl het bloedheet was. Toch zorgde ik ervoor dat mijn halslijn niet meer te zien was. Terwijl je mijn borsten met de beste wil van de wereld niet eens echt borsten kan noemen. Kan je nagaan.

En nee, ik zeg niet dat dit niet bij mannen gebeurt. Ik zeg niet dat alle mannen slecht zijn. Helemaal niet. Ik kan me niet voorstellen dat mijn vrienden dit zouden doen. Want het zijn gewoon goede gasten. Waarvan de helft ook nog eens bang is voor meisjes. Maar misschien zijn ze wel eens een grens overgegaan. Simpelweg omdat ze niet wisten dat die grens er voor de ander wel was, maar niet voor hen. Had de ander dan duidelijker moeten aangeven waar de grens lag? Of hadden ze gewoon al moeten weten dat die grens er was?

Ik vind de heksenjacht die nu dreigt te ontstaan moeilijk. Aan de ene kant vind ik het – ik ga niet liegen – nogal heerlijk dat al deze beschuldigingen naar boven komen. Take them down, Seth Myers en Oprah. Aan de andere kant weet ik niet of het doel de middelen heiligt. En dan zijn er nog mensen die weigeren te geloven dat iemand zoiets heeft gedaan, want ‘iedereen kan dat wel zeggen’. De vraag is: waarom zouden ze dat zeggen? Als mij dit al schaamte oplevert – en ik ben er echt niet op uit om deze mannen te beschuldigen, maar ik gebruik mijn ervaringen als voorbeeld, als argument – dan kun je nagaan wat andere vrouwen moeten voelen die veel erger hebben gemaakt. En daar zijn er zoveel van. Ik heb het nog gemakkelijk gehad.

Ik wil voornamelijk hiermee zeggen: het gebeurt. Overal. Bij te veel mensen. Nog steeds. Opnieuw. En opnieuw. Tot we het stoppen.

Wat willen we dan? Ik denk rechtvaardigheid. Gehoord worden. Ons veilig voelen. In controle zijn. Weten dat wij niet de enige zijn, en dat het knoopje schaamte dat we zolang hebben gevoeld nu langzaam ontvouwd kan worden. Vanaf nu neem ik – nemen wij – het heft weer in eigen handen. Het is niet mijn schuld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: