I wish I knew how to quit you, Westlife

Boybands. You either hate them or you love them. Oke, grofweg 90 procent van de mensheid heeft een godsgruwelijke hekel aan alles wat ook maar ruikt naar 4 à 5 jochies die in witte overhemden in de regen staan te “zingen”. Maar wij niet. Neen. Wij waarderen boybands de juiste hoeveelheid (en een van ons net iets meer dan geaccepteerd). Boybands zijn alles wat je wil dat mannen soms zouden zijn en meer. En de allerbeste allerslechtste boyband aller tijden is toch wel Westlife.

Rachelle: Westlife is mogelijk mijn eerste grote liefde. Nou ja. Naast Zach Morris. En Sebastian. Goed, ik was niet heel kieskeurig toen ik 11 was. Maar mijn allereerste album (herinneren we ons cd’s nog beste kinderen?) was een album van Westlife. Niet zomaar een album. Nee, het bevatte iconische nummers zoals When you’re looking that en World of our own, arguably de beste nummers aller tijden ever ooit gemaakt. Punt.

Sara: Voor ik in zulke superlatieven ga spreken, moet er wel een litertje wijn inzitten, maar ook ik waardeer een mopje Westlife op z’n tijd. In de kroeg, onder de douche, als je puberig verliefd bent op iemand maar dat niet zou moeten zijn… Boybands bieden troost in donkere dagen. Am I supposed to leave you now, when you’re looking like that? Nee vriend, dat moet je dus niet. Ik heb me verdomme anderhalf uur staan stylen, bepoederen en ontharen, en nu kijk je me niet aan? Doe mij drie mixjes en als jullie verzoekjes doen, wil ik graag Westlife aanvragen. Maar ik dwaal af. Westlife, door de Fancy zeer gepast de Ganzenpas Boys genoemd, blonk uit in zoetsappige liedjes en niet kunnen dansen. Ik hartje ze, nog steeds. Juist om dat jeugdsentiment.

Rachelle: Fuck dat jeugdsentiment, Westlife begrijpt me. Goed, misschien heeft dat te maken met het feit dat ik emotioneel gezien nog steeds op het niveau van een 15-jarige zit. Maar I. Do. Not. Care. Ik stel niet veel eisen aan muziek, behalve dat je 1) kan meezingen onder de douche en 2) er op in je pyjama kan rondhuppelen. EN WESTLIFE GEEFT ME BEIDE. En had ik al iets gezegd over de random kerstbellen in Queen of My Heart? (wat is dat ook voor excellent, excellent titel) Ik moet er even bij gaan liggen, hoor.

Sara: BUT IF I LET YOU GO, I WILL NEVER KNOW, WHAT MY LIFE WOULD BE, HOLDING YOU CLOSE TO ME. Oké, ik ben om. Het gaat nooit een Grammy winnen en het verdwijnt in de Pot der Vergetelheid zodra bij ons de dementie toeslaat, maar tot die tijd is het een niet te evenaren feest van wansmaak, kerstbellen en modulatie. Vooruit.

(En als je ons niet gelooft, luister zelf maar)




Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: