Gordon Ramsay – the experience

When in Rome, do as the Romans do. When in London, ga eten bij Maze, een van de vele (vele) restaurants van chef Gordon Ramsay. Je hoeft niet bang te zijn dat hij langs je tafel loopt om je zomaar te beledigen, want de beste man zelf zit het grootste deel van zijn tijd niet in Engeland. Hij start een restaurant, ronselt een crew, scheldt ze helemaal de moeder, zorgt voor een tip top verzorgde zaak en vertrekt weer. Zo ook bij Maze.

We lopen op vrijdagavond licht verdwaasd en zwaar underdressed over het Londense Grosvenor Square. Hier zou het moeten zitten… Het blauwe navigatiepijltje van Google Maps stuurt ons een kruising over, naar een rij indrukwekkende herenhuizen. Het zal toch niet… ja hoor, op de gevel zien we het. Hier moeten we zijn. Zodra we de trap op geaarzeld zijn, openen voor ons de schuifdeuren. Drie paar witte tanden heten ons hartelijk welkom, en hebben we misschien gereserveerd?

Yes we did, maar niet idioot lang van tevoren. Maze is niet zoals Heston Blumenthals The Fat Duck, waar je alleen een reservering krijgt als je 400 pond en de wil om te leven kunt missen – Sara heeft het geprobeerd. Bij Gordon konden we een week van tevoren nog prima een tafeltje krijgen voor twee, om half acht. Het restaurant is nog vrijwel leeg als we aanschuiven, al loopt het na onze komst redelijk snel vol.

Iedereen, maar dan ook echt íedereen is vriendelijk en verwelkomend en verwent je. De drie V’s? Hoe dan ook, Valentina (nog een V!) is onze waitress. En ze is Zo. Aardig. Misschien omdat ze weet dat we nogal veel geld gaan besteden hier, misschien omdat Chef Ramsay haar gedrild heeft, maar het maakt niets uit. Hier, neem nu al ons geld. Vervolgens vragen we om passende wijn, waarop Valentina de sommelier naar ons tafeltje stuurt. Een minuut later verschijnt een onzeker uitziende jongen met een tablet die vraagt of we wijn willen bestellen, waarop wij zeggen dat de sommelier al onderweg is. Hij loopt weer weg, aarzelt en draait dan toch om: ‘Sorry, oké. Dat ben ik dus. Sorry.’ We smelten een beetje. Wij vragen wijn, hij draait wijn.

We beginnen met een amuse – een koude pompoensoep met limoen en pinda’s. Rachelle vindt dat pompoen warm hoort te zijn, dus dankbaar schuift Sara anderhalve amuse naar binnen. En dan moeten we nog beginnen. De ene smaakexplosie na de andere volgt, en de wijn erbij is écht heel goed. Runderrolletjes, octopus, lam, buikspek, het houdt niet op (niet vanzelf). Maar het hoogtepunt is echt het dessert. En dat zegt Sara, normaliter geen dessert person. Het is een verzameling chocoladecomponenten, met onder meer een wittechocolademousse en een soort opgeklopte Bros-bolus, waar je geen genoeg van krijgt. Oh ja, met wat kersensmurrie ernaast, die Rachelle laat liggen zodat Sara ook die dankbaar naar binnen schuift.

Ondertussen gaat Rachelle (volgens Sara) 18.500 keer naar de wc. Nou ja, de wc’s waren ook erg mooi. En Rachelle vertelt graag over de bijzondere plekken waar ze naar de wc is geweest, dus, Rachelle ziet het probleem niet helemaal hier.

Hoe dan ook, bijzonder gelukkig en tevreden en – vooruit – behoorlijk bevredigd liepen we naar buiten. Wat een avond. Wat een eten. Wat een sfeer. Gordon, we applaud you. You idiot sandwich.

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: