Sorry, maar Britten zijn fantastisch (sorry)

‘Goedemiddag, de conducteur hier, sorry dat ik je stoor. Je merkt misschien dat we wat langzaam rijden, heel vervelend. Er rijdt namelijk een langzamere trein voor ons – again, very sorry – die we helaas niet kunnen inhalen. Onze excuses voor dit ongemak. We zullen op deze reis van dik een uur waarschijnlijk een minuut of drie vertraging oplopen. Uiteraard snappen we de ernst van deze situatie die we, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, heel vervelend vinden. We zullen er alles aan doen om dit goed te maken. Sorry. Het spijt ons oprecht.’

Britten belichamen zo’n beetje alles wat goed is in deze wereld. Of tenminste, alles wat iedereen zou moeten nastreven. Ze zijn zo heerlijk ongemakkelijk, excuseren zich voor álles – zelfs als het niet hun schuld is – en zijn zo mogelijk nog nuchterder dan Nederlanders. Dit is, in een notendop, waarom wij van ze houden.

Kijk naar ze. Hun koningin draagt pastel en valt de ganse tijd in slaap. Omdat ze de bloody koningin is en dat gewoon kan. Hun slogans variëren van “Keep calm and carry on” tot “Close your eyes and think of England”. Wat hebben wij? “Hup Holland hup”. Lekker inspirerend. Nu hebben Nederlanders en Britten ook veel gemeen, hoor. Die nuchterheid en droge humor bijvoorbeeld. Maar die ongemakkelijkheid bij, nou ja, alles doet niemand ze na.

Let wel: we hebben het uitsluitend over Britten in Brittannië, en niet over de dronken malloten die hier op zaterdagmiddag op een bierfiets de Jordaan terroriseren. Pure, pijnlijke, ongemakkelijke, beleefde Britten. Niet al te lang geleden waren we in Londen bij een concert. Sara ging weg om wijn te halen en Rachelle bleef met haar 1,58 (op goede dagen 1,60) achter om de uitstekende plek te bewaken. Stel je dit scenario in Nederland voor: zodra Sara uit het zicht is, vullen vijf anderen haar plek en drukken Rachelle collectief door een dranghek. Niet hier.

Nee. Hier speelde zich een heel ander scenario af. Drie Britten (twee jongens en één meisje) stonden een beetje naar de inmiddels lege plek te staren.

‘Denk je dat we daar kunnen gaan staan?’
‘Ik weet het niet. Wat als er meer vrienden van haar komen?’
‘Nee, dat is wel vervelend. Dan worden we straks boos aangekeken.’
‘Moeten we het vragen?’
‘Vragen?’
‘Uh… Ja, kunnen we dat wel doen? Ik weet het niet. We kunnen ook gewoon hier blijven staan.’

Genietend van dit heerlijke ongemakkelijke gesprek, wachtte Rachelle geduldig af tot een van de jongens kwam vragen of ze er misschien, heel misschien, als het niet vervelend was, mochten staan. ‘Sorry, is it okay if we stand here? Is that enough room for you? Sorry. If you don’t mind.’

In Amsterdam trappen ze je nog net niet na als je een beetje (maar eigenlijk gewoon helemaal niet) in de weg staat. Misschien dat onze standards gewoon laag liggen, maar wat een verademing zijn Britten. Rot op met je calvinistische houding, Nederlanders, neem gewoon een voorbeeld aan de meest ongemakkelijke mensen ter wereld. Sorry hoor.

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: