Shut up and take my plasma

saraTwee jaar geleden redigeerde ik een blog van een collega over de bloedbank, waarin ze schreef waarom zij er niet meer heen ging. Het kwam erop neer dat Sanquin een commerciële organisatie is die geld verdient aan het bloed van (vrijwillige) donoren. Dit is des te vreemder als je bedenkt dat in België en Duitsland donoren betaald krijgen voor hun versgeperste lichaamssappen. Enfin.

Prompt meldde ik me bij Sanquin. Niet omdat ik graag van mijn bloed af wilde, het was meer een reminder voor iets wat ik al eerder had willen doen, maar je weet hoe dat gaat. En dat van die vergoeding… Ja, het is vreemd, maar daar kunnen al die stervende mensen zo weinig aan doen. Als ik ooit bloed nodig hebt, hoop ik het ook te krijgen. Dus vooruit met die geit injectienaald.

Mijn goede daad inspireerde ook De Vriend om bloeddonor te worden. Zijn bloedgroep is A positief (mijne O positief, net als mijn persoonlijkheid… #sparkle). Die van mij komt vaker voor dan die van hem. Toch lagen er om de haverklap oproepkaarten voor hem op de mat en niet voor mij: ‘Kom je weer bloed geven? Pretty please?’ Mijn bloed wilden ze veel sporadischer hebben. Een vreemd soort jaloezie maakte zich van mij meester. Het was toch mijn idee geweest?

Een tijdje terug vroegen ze bij de afname of ik niet eens plasma wilde geven. Dat kan elke 4 weken, terwijl ik bloed maar vier keer per jaar mag geven. Een uitstekende kans om De Vriend in te halen. Niet dat het een wedstrijd is, maar ik win gewoon graag. De Vriend had al eens plasma gegeven toen hij gordelroos had. Kennelijk zit er dan iets in je plasma waardoor je nog meer een special snowflake bent en ze je nog harder willen leegzuigen (hihi).

Verdomme, dacht ik, ik moet dus ook plasma gaan geven. Ik ben nu een paar keer geweest en ik moet zeggen: dikke prima. Het duurt iets langer dan bloed geven – een halfuurtje tegenover tien minuten – maar je bent erna minder draaierig en kunt gewoon drinken, ook niet onbelangrijk. Bovendien zijn ze extra lief voor plasmadonoren. Net als ik een beetje in m’n boek zit, komen ze weer langs met thee en crackers en roze koeken. Ik ga direct na mijn werk en hoef daarna amper nog iets te eten.

Wat ik maar wil zeggen: probeer het eens. Ze zitten te springen om donoren (bloed en plasma). Als je niet van je stokje gaat van bloed en naalden, dan is het misschien ook wel iets voor jou. Het kost je niets, alleen een beetje tijd, en je voelt je de rest van de dag alsof je eigenhandig de mensheid hebt gered. Als dat je allemaal niets doet, doe het dan voor de roze koeken. In godsnaam. #bloedisleven

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: