Eindbaas in eigen naam

saraLaat ik beginnen met zeggen dat ik niet weet waar ik heen wil met dit verhaal. Of nee, dat is niet helemaal waar. Ik wil wel ergens heen – ik wil graag breken met traditie. Dit betekent niet dat jij dat ook moet doen (handen af van onze traditie enzovoorts), want je moet vooral doen waar je zelf zin in hebt, maar hè, ik zeg maar zo, ik zeg het alleen maar.

Traditie gaat zo: meisje wordt verliefd op jongetje (want dat is de enige combinatie). Jongetje gaat op één knie en tikt drie maandsalarissen neer voor een verlovingsring. Meisje huilt, kirt en overtuigt jongetje ervan om nog twintig maandsalarissen uit te trekken voor de mooiste dag van haar hun leven. In ruil voor deze rib uit zijn lijf neemt meisje jongetjes naam aan. Wat ik maar wil zeggen is, waarom in godsnaam is dat ooit nodig?

Ik héb een naam. De naam is Sara Mars. Die klinkt als een klok. Daar hebben mijn ouders hem namelijk op uitgekozen. Sara Mars, razende reporter. Sara Mars, Nobelprijswinnend romancier. Sara Mars, motherfucking eindbaas. Er is geen achternaam die meer bij me past dan Mars. En wat heb ik ‘m vervloekt ooit, natuurlijk. Want kinderen zijn in hun infantiliteit onverbiddelijke hufters. En Mars, haha, dat is ook een planeet. En, haha, ook een chocoladereep.

Maar ik ben er nog, een volwassen vrouw inmiddels. Ik heb de pesterijen ondergaan en de net-niet-rijmende-rijmpjes weggelachen (“Sara Mars, koeien in de plas”??). Nevertheless, she persisted. Mijn naam draagt bij aan wie ik ben. Er is geen andere naam die dat beter kan dan mijn eigen naam. En ik hou meer van mezelf dan van de naam van welke man dan ook. Bovendien wen ik elk jaar pas halverwege mei aan het feit dat er een nieuw jaar begonnen is, dus een nieuwe naam aanleren lijkt me al helemaal onbegonnen werk. Daarnaast moet je, als het onverhoopt eindigt in een scheiding, wéér wennen aan je originele naam. Bewaar me.

Ik heb het van geen vreemde. Mijn moeder brak al met traditie voordat dat hip was. Zij hield gewoon – toen nog ongewoon – haar eigen naam toen ze trouwde met mijn vader, een langharige hippie. Ook toen er kinderen kwamen – die overigens “gewoon” de naam van mijn vader kregen. Nog steeds zorgt dat voor verwarring. Zijn mijn ouders gescheiden? Is mijn moeder mijn stiefmoeder? Nee, mijn moeder is ook een eindbaas die haar eigen naam zwaarder vond wegen dan het label van Getrouwde Vrouw-Voorheen Alleenstaand.

Over een paar maanden trouwen, kort achter elkaar, twee van mijn allerliefste vriendinnen (niet met elkaar overigens, maar hoe tof was dat geweest!). Ze doen dat geheel op hun eigen manier. Hun moeders zijn net zulke bazen als die van mij en hielden de naam die hun ouders voor ze hadden uitgekozen. En zo wordt breken met traditie voor ons de nieuwe norm – dit is tenslotte al de tweede generatie bazen-in-eigen-naam.

Ik heb geen trouwplannen en ook geen drieëntwintig maandsalarissen om eraan te besteden. Maar komen ze er ooit, die plannen en/of de uitvoering ervan, dan blijft mijn naam gewoon mijn naam. En dat geldt voor mijn vriendinnen ook, natuurlijk. Omdat het eindbazen zijn. Anders waren die jongetjes natuurlijk nooit op één knie gegaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: