Het gebrek aan lijden van de jonge Sara

saraHoe meer ik lees, hoe meer ik wil schrijven. In het kader van new year, new me – kots – deed ik mezelf daarom een weekend kluizenaren cadeau. Ergens onder Utrecht sluit ik me van vrijdagochtend tot zondagmiddag op met mijn laptop en wat flessen wijn. En dan moet het komen. Althans, ik hoop dat het komt.

Eerder vandaag sloeg ik Het smelt dicht, het vuistdikke debuut van Lize Spit. Om onbevangen en onbevooroordeeld in een verhaal te stappen, verdiep ik me liefst pas na het lezen in het leven van de auteur en alle andere achtergrondinformatie die mijn beeld van het verhaal kleurt. Wat blijkt nu: het is ontzettend autobiografisch. Spit is het kind van drankzuchtige ouders, haar zusje lijdt aan ocd en ze groeide zelf ook op in een troosteloos Vlaams dorpje waar de juf werd ontslagen omdat ze lesbisch was.

Het verhaal is jaloersmakend mooi geschreven tot het punt waar ik er bijna fysiek pijn van kreeg. Dat het in grote lijnen waargebeurd is, kun je zien als schrijnend, maar ik denk vooral: dat gaat mij dus niet lukken, want mijn jeugd was veel te vlekkeloos. Mijn moeder gaat weliswaar hysterisch giechelen na te veel wijn, maar hoeft nooit met een kruiwagen naar huis te worden gereden. En hoewel ik mijn broer regelmatig een autist noem (en hij mij), zijn we het geen van beiden en hebben we er al helemaal geen last van. Mijn vader is ziek, dat wel. Maar daar schreef ik al eens over en sindsdien gaat het gelukkig met hem en ons een stuk beter. Ook daar geen trauma dus.

Het is kenmerkend voor een groot deel van deze generatie jonge schrijvers: debuteren met je levensverhaal. Auteurs zijn ontzettend bezig met het eigen leven en veel minder met het verzinnen (en opschrijven) van mooie verhalen. Hierin zit natuurlijk een parallel met het constant checken van je eigen Instagram-profiel en het oppoetsen van je leven op Facebook. Heb je dan toevallig schrijftalent en een kutjeugd gehad, dan hoef je alleen nog maar een uitgever te vinden en je zit geramd. Dat wil ik niet. Ik wil geen boek over een meisje van achterin de twintig uit een Noord-Hollands gezin, waar moeder werkte en vader thuis was, niemand ging scheiden of overmatig dronk. Een stiekem vrij verlegen meisje dat haar onzekerheid maskeerde door bazig en dominant te zijn. Ik lees juist boeken om iets nieuws te ontdekken en wil daarom ook niet alleen maar schrijven over wat ik al ken – omdat ik het ben.

Ik wil schrijven over een mannelijke hoofdpersoon. Een oude man. Dik. En kaal. Met een onverklaarbaar Duits accent – hij woont bijvoorbeeld in Canada – en een voorliefde voor damesondergoed. Een jongetje uit een rijk Indiaas gezin dat stiekem na school lijm snuift in plaats van bijles te volgen, waardoor hij steeds verder wegglijdt en eindigt in een sloppenwijk, waar hij ontdekt dat zijn ouders zijn echte ouders niet zijn. Of Carmén, een Spaanse hoogleraar van in de veertig die alleraardigst lijkt, maar gaandeweg een extreemrechtse satanist blijkt te zijn die haar kennis over genetica gebruikt om een opperras te kweken. Weet je, zoiets. Bizarre fictie over werelden die je niet kent en waarvan je ook niet weet of je ze wil kennen. Zoiets als Hanna Bervoets doet. Dát vind ik knap. Daar is meer voor nodig dan mooie zinnen en een rottige jeugd.

Neemt niet weg dat ik gesmuld heb van Het smelt. De opbouw en spanning zijn verslavend en het boek zit prachtig in elkaar. Ik heb nieuwe Vlaamse woorden geleerd en voelde opluchting toen ik na 480 bladzijden mocht vertrekken uit dat mistroostige dorp. Maar nu ik weet dat het de jeugd van Spit is, maar dan dramatischer en met een heftige climax omdat nu eenmaal hoort in zulke boeken… Ik hoop dat ik een verrassender verhaal uit mijn toetsenbord krijg. Van mijn jeugd hoef ik in ieder geval niets te verwachten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: