Het drama dat solliciteren heet

“Zenuwachtige eekhoorn met een cokeprobleem”. Zo noemde M., de toegewijde metgezel van Sara me ooit. Ik was daar in het geheel niet beledigd over want 1) dit was hoe ik in zijn hoofd ben tijdens een sollicitatiegesprek en 2) hij had gelijk.

Een tijdlang heb ik me aan het sollicitatieproces weten te onttrekken. En toen, op een dag, was het zover. Ik had een sollicitatiegesprek. Met twee van de (zo bleek achteraf) minst intimiderende personen met wie je maar een sollicitatiegesprek kon hebben, maar ja, dat wist ik niet toen ik bibberend tegenover ze plaatsnam.

En wat doe je dan als je voor het eerst in… nou ja, ooit, een serieuze gooi doet naar een nieuwe baan en daarbij indruk moet maken met niet alleen je professionele talenten, maar ook met je people skills? Juist, dan ga je praten over stormtroopers. En hoe dol je bent op wijn. En dat je regelmatig tegen dingen aanloopt, zoals haha die glazen deur daar zou ik vast tegenaan lopen als ik hier werd aangenomen. Had ik al gezegd dat ik dol was op wijn? Verrassend genoeg werd ik wél aangenomen. Laten we het erop houden dat ik ze wist te overtuigen met mijn natuurlijke charme. (Ik acht de kans nog steeds groter dat ze dachten: dit arme kind, dat gaat nooit een baan vinden, misschien kunnen we subsidie aanvragen als we haar binnenhalen.)

Hoe dan ook, nu ik inmiddels meerdere sollicitatiegesprekken heb gevoerd (sommige succesvol, sommige minder succesvol) kan ik zeggen: ik ben nog steeds een zenuwachtige eekhoorn. Maar nu eentje die te veel suiker naar binnen heeft gestouwd in plaats van coke (stouw je coke naar binnen? Of duw je dat in je oogballen ofzo? Geen idee). Dus hoewel ik niet bijzonder veel tips kan meegeven over wat je moet doen, kan ik wél behoorlijk veel tips meegeven over wat waarschijnlijk-niet-het-allerbeste-plan-is-om-te-zeggen:

  • dat je bijstandsmoeder wilt worden
  • dat je eigenlijk ook geen idee hebt waarom de ander je wil aannemen
  • dat je vrij autistisch kan zijn met excelsheetjes
  • geef geld
  • dat je HEEL VAAK taart meeneemt, HEEL VAAK
  • dat je het liefst elke dag in een tutu naar werk zou komen
  • dat je best wil helpen banden lek te steken van de concurrent
  • dat je de kortingspas bent verloren van het bedrijf waar je gaat solliciteren en dat je het belachelijk duur vindt om die te vervangen
  • dat je niet in “journalistieke opleidingen” gelooft, waarna  je mogelijke baas koeltjes zegt dat ze journalistiek heeft gestudeerd*

Dus. Hiermee behoed ik jullie nu voor een aantal veelvoorkomende valkuilen. Graag gedaan. En hé, ik heb echt een supertoffe baan uiteindelijk weten te krijgen, dus schijnbaar hebben ze nog gewerkt ook.

*Sommige van deze uitspattingen heb ik wellicht niet hardop gezegd, maar wel gedacht en het kostte me vrij veel moeite om me niet élke gedachte die ik had te word vomitten. Ach ja.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: