Het leven van een junkfoodie

rachelleAls ik ergens in zou geloven, dan zou het in de United Church of Bacon zijn. Niet omdat ik graag in een hoger wezen geloof dat een plan voor me heeft (hé, hoger wezen, what the fuck is up met dit plan dan? Was je dronken toen je een plan voor mij verzon?), maar omdat bacon alles omvat wat goed en puur is in dit leven. Uh, nou ja, naast dat het superzielig is voor varkens dat ze geslacht worden op gruwelijke wijze en zo, maar ja, wees dan ook niet zo verdomd lekker. #sorrynotsorry

Het eerste wat mensen denken als ze mij zien is ongetwijfeld: god, dat mens is klein. En een van de dingen die daar vast en zekersteweten achteraan komt is: god, wat kan dat mens eten. Waar láát ze het? Ik heb geen idee. Ik ben ervan overtuigd dat mijn maag een soort oneindig zwart gat is en dat ergens in een zonnestelsel hier ver vandaan al mijn verteerde eten zweeft. Ja, lekker beeld hè? Het is niet dat ik in één zitting belachelijk veel eet – al was dat vroeger in mijn mollige dagen wel het geval. Mijn opa heeft tijdens een gedenkwaardige kerst vol verwondering en wellicht wat weerzin gezegd: “Is ze nu nog niet klaar? Ze kan meer eten dan een volwassen man!” Ik was 11.

Hoe dan ook, dat mollige is er van af. Dat eten not so much. En dan met name ongezond eten. Nou ja, als je ergens hebt gewerkt werkt waar iedereen leeft op quinoa en sla, dan voelen boterhammen met rosbief al snel ongezond. Maar daar bleef het niet bij. Dagelijks werkte (oké, werk, tegenwoordige tijd) ik een cracker Nutella naar binnen. Een cracker, geen wit brood. Niet eens omdat ‘het zo slecht voor je is’, maar omdat ik het gewoon niet zo lekker vind op wit brood. Ik hou zielsveel van bacon, mijn god, wat hou ik van bacon. Of paprikachips. En mijn levensmotto is niet voor niets: er is altijd plek voor taart. Of ijs. Of een toetje. Maar dan wel zonder fruit. Even normaal doen, ja.

Zijn mijn aderen over een paar jaar dichtgeslibd? Vast. En nee, mijn dieet bestaat niet voornamelijk uit ongezonde dingen, maar ik ga mezelf toch niet iets lekkers ontzeggen alleen maar omdat het mogelijk slecht voor je is? Andere mensen roken als een ketter, sommige mensen zijn workaholics en weer anderen zijn gewoon een beetje hysterisch over alles in het leven. Kortom, iedereen heeft slechte gewoontes. En dit is een gewoonte waar ik bijzonder gelukkig van word. Man, wat word ik gelukkig van eten. Dus laat me. Laat me het zoveelste visfrietje in mijn mond duwen op vrijdagen in de kantine. Laat me genieten van het ondefinieerbare witte vlees en het heerlijk zachte krokante omhulsel van een kipnugget. Vooral nu het nog kan. Want op mijn 28ste is het schijnbaar over. Dan moet ik de hele dag gaan leven op een blaadje rucola. En het vervolgens na tien keer herkauwen weer uitspugen. Want anders kom ik aan. Kilo’s tegelijkertijd als ik het moet geloven.

A moment on the lips, forever on the hips. Maar man, wat een heerlijk genotzalig moment.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: