Floatfit – verwachting vs. realiteit

Zondagmiddag, half twee
In mijn joggingbroek op de bank, kat naast me, laptop op schoot. Say yes to the dress staat aan voor het achtergrondgeluid en af en toe kijk ik op als een veel te jonge southern belle zich krijsend in een berg tule hijst. Ik zou zo de hele middag kunnen blijven zitten, ware het niet dat ik om 3 uur verwacht word in het zwembad. Ik ga een les FloatFit doen.

FloatFit is een vrij intensieve workout waarbij je in een zwembad op een plank allerlei oefeningen doet. Een soort bootcamp op een vlot. Burpees, buikspieroefeningen, lunges – het hele arsenaal komt voorbij. Bootcamp doe ik al anderhalf jaar, zelfs als het regent, dus ik ben wel iets gewend. Toch ben ik huiverig. Mijn evenwicht laat namelijk nogal te wensen over – ik viel ooit uit stilstand van de trap toen ik met een huisgenoot stond te kletsen. We gaan het zien.

Zondagmiddag, half vijf
Wij waren de enige nieuwelingen in een groep vol onwaarschijnlijk fitte mensen. De instructeur zei dat je je vooral moest laten vallen als je dacht dat je ging vallen. Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Al voor de les goed en wel begonnen was, had ik drie keer in het water gelegen. Nog een halfuur te gaan.

De plank – heel hip base genoemd – ligt met haken vast aan de zwemlijnen, zodat je nog een beetje op je plek blijft. We begonnen de les met de wobble, een oefening waarbij je stilstaand je benen op en neer wiebelt aan de zijkanten van de base. Plons. Vervolgens moesten we een kwartslag draaien – plons – onze voeten aantikken met onze handen – plons – en jumping jacks doen – PLONS. Aan alle kanten flikkerden mensen in het water, wat bemoedigend werkte. Bovendien, jezelf elke keer weer op de plank hijsen is natuurlijk een workout an sich.

De oefeningen waarbij je niet hoefde te staan of springen (echt: springen op een plank op een water, wil je me dood hebben?) gingen een stuk soepeler. Mijn been- en buikspieren hebben een beste workout gekregen. De plankhouding, tijdens bootcamp al een enorme opgave, is nog net wat heftiger op het water en ook bij het squatten voel je meer dan alleen je reet. Hoogtepunt was het slotnummer, waar ik tijdens heel Bring Sally Up – ik kom er nu pas achter dat het nummer Flower heet – niet één keer in het water viel.

Maandagavond, half negen
Het voelt alsof ik een kwartiertje onder een langsrazende kudde buffels heb gelegen. Mijn nek, schouders, armen en kont hebben het moeilijk. Doordat je continu je evenwicht moet bewaren, span je tijdens de les steeds al je spieren aan. Het maakt Floatfit in theorie een effectieve workout. Maar als je steeds in het water valt, voelt het toch alsof je een aanzienlijk deel van de les mist. Al vraag ik me af of ik nu nog had kunnen lopen als ik de volledige les op de plank was blijven staan.

Nog een keer doen?
Dat denk ik wel, maar het wordt geen vaste prik. Los van het balansdingetje vind ik het een hoop gedoe voor een halfuur. De heftige chloorlucht is deels waarom ik gestopt was met zwemmen en ook dat gehannes met een nat badpak wordt niet m’n hobby. Maar het was wel lachen, en het heeft gewerkt. Dus als ik meer gewillige slachtoffers vind, plons ik graag nog een keer een les met ze mee. Iets voor jou?

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: