Kinderen zijn kut

datzijnweallebeiWij (Sara en Rachelle dus, voor de onoplettende lezer) zijn het over één ding eens. Nou ja, over heel veel dingen, maar hier zijn we het toevallig ook over eens. Ooit, op een dag, willen we kinderen. Dat lijkt ons enig, want onze kinderen zullen niet gaan krijsen midden in een restaurant. Niet dat we ze in eerste instantie al mee zouden nemen naar #redactieoverleg op donderdagmiddag, want wijn + kinderen is waarschijnlijk geen goede combinatie, vooral niet als je Sara of Rachelle bent, maar toch.

Tot die dag er echter is, zijn we het erover eens dat kinderen nogal ruk zijn. Ja, echt. Nee, we zeggen niet dat jouw kind een godvergeten rotkind is dat eens verdorie zijn neus moet gaan snuiten, maar… nee, eigenlijk zeggen we dat wel. Kijk, er zijn uitzonderingen. Het neefje van, het kleinere zusje, die ene schattige baby die lief naar je lacht in de tram. (Tot ze hun muil opentrekken) Maar over het algemeen is het één gillende pot nat.

Rachelle: ‘Ik heb gewoon geen natuurlijk moederinstinct. Geef me een baby en zowel ik als dat kleine ding weten dat dit niet het allerbeste plan is. Wat móet je er mee? En mijn god, dat rare zachte plekje op hun hoofd? En die nek die zo in tweeën kan breken als je een verkeerde beweging maakt? Ik maak continu verkeerde bewegingen.’

Sara: ‘Ik moet altijd een beetje braken van alles wat er uit zo’n kind komt. Zeker rond deze tijd van het jaar. Het zijn druipende snotmachines en dat is nog tot daar aan toe, maar ze blazen extra hard snot uit hun neus om het dan weer door te slikken of met de achterkant van hun hand weg te halen en af te vegen aan je broek. Wat de fuck is dat. En dat die ouders dan doen alsof het heel normaal is, want al hun kleren zitten thuis ook onder: snot, kots, diarree. Er komt gewoon geen einde aan.’

Rachelle: ‘En don’t even get me started over bevallingen. Wie, wat en waarom heeft dat in godsnaam bedacht? Er moet een HOOFD daar beneden uitkomen? Ik denk trouwens dat het daar al begint, met dat accepteren van allerlei verschillende lichaamssappen overal. Want schijnbaar laat je alles lopen wanneer dat snertkind eruit komt. Dus ja, jij bent op dat punt al de schaamte voorbij. Erger dan dat wordt het niet meer. Behalve dan dat je dat kind hebt waar je levenslang aan vastzit. En wat als het een vreselijk lelijk kind is? Of gewoon überdom. Wacht, waarom deden mensen dit ook alweer?’

Sara: ‘Kennelijk krijg je er veel voor terug. Maar dat blijft altijd vaag. Want het is wel een behoorlijke langetermijninvestering. Het kost klauwen met geld, het poept op je, je gaat nooit meer slapen, het veegt snot aan je af en tekent op je behang. Dus ik geloof wel dat je ooit gaat zien wat de charme is, maar je moet het wel echt graag willen zien. Oh ja, en je wordt er zelf ook een infantiele hormoonbal van die continu in de derde persoon over zichzelf praat: waarom? “Ga je dan even lekker eten voor mama? Ga je lekker niet op mama’s sieraden kauwen?” Shoot me.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: