Ter verdediging van elke fangirl

rachelleJe hebt ze vast wel eens gezien, die hysterische flauwvallende meisjes bij Justin Bieber en One Direction. Zal ik eens iets zeggen? Ik snap ze, ik was namelijk ooit een van die meisjes. Geen Belieber – die lag toen nog zijn luiers vol te schijten. Nee. Dit was nog voor megafans zichzelf namen gingen geven. Ik was fan, dé grootste fan, van een Britse boyband die eigenlijk geen boyband was want ze speelden hun eigen instrumenten maar ja aangezien het 4 jongens waren was het dus wel degelijk een boyband.

De boyband in kwestie (laten het we het beestje maar gewoon bij de naam noemen) in kwestie was McFly. Een Brits kwartet bestaande uit Harry, Tom, Dougie en Danny. O, Danny. Met zijn prachtige bruine krullen en rauwe stem. Ik heb nooit een ding voor muzikanten daarvoor of daarna gehad. Maar als Danny zong, zakte ik bijna in elkaar. Als naïef en blozend 15-jarig meisje kwamen de meest onreine gedachtes in me naar boven als. Mijn god, finger me like you finger your guitar. Hij behoorde toe aan mij. Of eigenlijk behoorde ik toe aan hem. Met hart en ziel. Meer toegewijd dan ik zou niemand ooit zijn of worden. Ik kende Danny. Zoals niemand anders hem kende. Uren keek ik naar interviews. Bestuurde elke gezichtsuitdrukking, elke blik, elke beweging. Ik kende zijn stem, zijn lach. Ik wist, met volle overtuiging dat ik zijn Ware Liefde was. En als hij me zou zien, dan zou hij dat ook weten. Hij zou abrupt stoppen met spelen. Zijn krullen uit zijn gezicht vegen. Niet weten wat hem overkwam. Wat dit ook was, hij had het nooit eerder gevoeld. Hij zou me vinden na de show. Zeggen: ‘Jij. Jij bent het.’ En ik zou glimlachen, bemoedigend. ‘Ik heb op je gewacht,’ zou hij zeggen. Zijn blauwe ogen nog steeds vol ongeloof. En dan, voorzichtig en aarzelend, zou hij zijn hand uitstrekken. Een verdwaalde pluk achter mijn oren strijken. Hij zou voorover buigen. Zijn lippen zouden de mijne raken en we zouden dingen doen die zelfs mijn enorme fantasie niet bij elkaar kon fantaseren.

Goed, er was natuurlijk nog het minuscule probleem dat ik minderjarig was. Maar dat 6-jarige leeftijdsverschil was te overkomen. Hij zou toch zeker wel op me wachten? Wat konden hem die paar miezerige jaren nou schelen als we daarna tot in de eeuwigheid samen konden zijn?

Mijn arme vader, moeder, vriendinnen, iedereen die ook maar met me in aanraking kwam, moest horen over Danny. Danny’s haar. Danny’s favoriete muziek. En wist je dat Danny ook ademde? Geen wonder dat de jongens van mijn middelbare school met een behoorlijke boog om me heen liepen.

Eerlijk is eerlijk, echte jongens waren dan ook behoorlijk eng. En stom. En onvolwassen. En de gedachte dat ik er een moest aanraken deed me nog eerder over mijn nek gaan dan taart met fruit. Het grote pluspunt van Danny was dat hij veilig boven mijn bed hing en daar zou blijven. Ik denk dat ik gillend was weggerend als hij zich ineens naast mijn bed manifesteerde.

Helemaal over gaat het nooit, die eerste grote obsessieve liefde. Ik zal altijd een zwak voor Danny blijven houden. Wat ik nu zou doen als hij voor me stond? Heel hard de andere kant op rennen, waarschijnlijk. Mijn schitterende Danny moet vooral blijven waar hij altijd is geweest. In mijn hoofd en nergens anders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: