Een beetje ongemakkelijk

rachelleWat mij betreft is de beste uitvinding van de mens niet het wiel. Of allerlei westerse medicijnen tegen kutziektes. Of Channing Tatum. Nee. De beste uitvinding zijn apps waarmee je eten laat afleveren bij je huis zónder daarbij menselijk contact te hebben. Of in elk geval zo min mogelijk menselijk contact.


Het idee dat ik moet bellen om eten naar mijn deur te laten brengen zorgt voor onmiddellijke ingang van paniekmodus. Bovendien kost de voorbereiding op het hele proces me ongeveer net zo veel tijd als het bereiden van een complete maaltijd. Want 1) ik moet eerst het gesprek zorgvuldig voorbereiden. Wat ga ik zeggen? Wat gaat de ander zeggen? Wat als ze niet zeggen wat ik verwacht dat ze zeggen? De doemscenario’s zijn eindeloos. Bovendien moet ik zorgen dat 2) ik mijn order goed uitspreek. Oefening baart kunst, dus een aantal keer hardop zeggen wat ik wil is noodzakelijk. Dan moet ik 3) nog de moed opbrengen om daadwerkelijk te bellen. En dat je ergens hoopt dat ze gewoon niet opnemen en je dan maar zonder eten naar bed gaat. Is bovendien goed voor de lijn, dus ik kan nu ook gewoon ophangen en shit, ze nemen op, oké gewoon doen zoals we het geoefend hadden.

Maar dankzij Thuisbezorgd, Deliveroo en al die andere thuisbezorgapps, kan ik de eerste vijf stappen van het proces overslaan. Dit wil ik. Hier woon ik. Nee, geen fooi, denk je dat ik van geld gemaakt ben?

En dan komen ze aan je deur. De eerste paar keer dat ik iets liet bezorgen toen ik net op mezelf woonde, was dat een bron van nogal grote stress. Want zie je, ik woon in een appartement. Dus ze moeten twéé keer aanbellen. Bij de benedendeur én de bovendeur. Of moet ik ze beneden opwachten? Hoe zit dat? Hoe doen normale mensen dit? Hoe functioneren normale mensen überhaupt?

Hoe dan ook, op een goed moment staan de niets-van-mijn-complete-meltdown-afwetende-bezorgers voor mijn deur. Ze bellen aan. Ik doe open. Bereid mezelf voor op het: ‘Hoi, dankjewel!’ terwijl ik ondertussen denk: o mijn god, be cool, Rachelle. Newsflash: Ik ben nooit cool. Ik denk dat ik nog nooit in mijn hele leven ook maar een seconde cool ben geweest. Ondertussen heb ik mijn eten aangepakt. Mijn uiterste best gedaan om een normaal functionerende volwassene te lijken. Ik sluit de deur. En eindelijk, ik kan eten. Stress-eten that is. Want mijn god, wat een helse bevalling, eten naar je toe laten komen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: