Als ik later groot ben

rachelleAls je klein bent (oké, jong, want laten we eerlijk zijn, ik zal nooit veel verder boven het keukenaanrecht uitsteken) dan heb je een beeld van de toekomst in je hoofd. Dat beeld baseer je op de dingen die je hebt gelezen, de Disneyfilms die je hebt gezien en je ouders. Ik zou iemand vinden die mijn prins op het witte paard zou zijn – maar dan zonder paard, want ik was bang voor paarden.

Ik zou een baan vinden, een droombaan. Zoiets als Carrie in Sex and The City die betaald kreeg voor 500 woorden per week en daarvan een fantastisch huis in de West Village had, een kledingkast to die for en elke dag uit eten ging. Het zou precies passen in mijn 5/10/20-jarenplan. Alles zou gaan zoals ik had verwacht. Ik had het helemaal uitgestippeld. De details waren wat wazig, maar er was toch helemaal niets dat mijn fan-tas-tische plan in de weg zou staan?

Ja. Wat een verrassing. Zo ging het niet. Zo gaat het nooit. Tot mijn 21ste verliep alles redelijk volgens plan. Want dat is het voordeel als je schoolcarrière van je 4e tot je begin twintigste is uitgestippeld. Maar toen? Toen wist ik het niet meer. Alhoewel, ik had weinig te klagen. Alles verliep behoorlijk soepel. En dan.

Dan ineens ben je 24. En je zou nu toch langzamerhand wel moeten weten wat je aan het doen bent, maar eigenlijk heb je echt geen idee. En je ouders hadden al hun shit together toen ze 24 waren, en iedereen om je heen heeft zijn al shit together, behalve dan je beste vriendinnen waar je mee gaat drinken en dan na iets teveel wijntjes je erachter komt dat nee zij ook geen idee hebben wat ze aan het doen zijn en mijn god is dit hoe het altijd gaat zijn? Walsen we stuurloos door het leven terwijl onze Facebook-tijdlijnen volstromen met trouwen en baby’s en mijlpalen in carrières terwijl jij huilend op de grond zit omdat je plant voor de zoveelste keer het leven heeft gegeven?

Ik weet het niet. Ik wilde dat ik het wist. Want eerlijk is eerlijk: een leven waarin niets is uitgestippeld, niets vaststaat, kan mijn lichtelijk autistische brein niet helemaal aan. Maar dan troost ik me met de gedachten dat niemand weet waar we heen gaan. Dat volwassen zijn volgens mij voornamelijk inhoudt dat je heel erg goed bent in doen alsof je weet waar je mee bezig bent, maar iedereen eigenlijk constante paniekaanvallen heeft en het liefst gewoon onder zijn bureau met een fles drank zou gaan zitten, wachtend tot het allemaal over is.

Dat is tenslotte wat we hier aan het doen zijn, is het niet? Wachten tot het over is. En dan hopelijk in die tussentijd doen alsof we het ons naar ons zin hebben. Hier ergens zit een behoorlijk goede Facebook-metafoor in, overigens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: