Wie ziet dat nou? Ja, ik dus

‘Beste netwerk, ik ben opzoek naar een schaap met vijf poten welke zich gaat richten op veranderprocessen en andere nietszeggende werkzaamheden.’ Het klopt niet, dat zie je toch wel? Nee, dat zie je dus niet. Hoe vaak ik deze fouten al niet ben tegengekomen. In mails, blogs en op Facebook natuurlijk, maar ook op Linkedin, waar ik het idee heb dat mensen nog een beetje hun best doen om als functioneel volwassene over te komen. Dus laat ik je helpen – een lesje van juf Sara.

Doorgaan met het lezen van “Wie ziet dat nou? Ja, ik dus”

Wat je van beren leren kan

Sommige mensen steunen graag de nog overgebleven orang oetans in India, anderen lopen door de stromende regen met een collectebusje om vijf cent en tien seconden van je tijd te vragen voor dokters in verre landen. Weer anderen geven al meer dan dertig jaar elke maand hetzelfde bedrag om te snel delende cellen te stoppen. Ik? Ik hoef niet zo nodig de hele wereld te redden. Maar als het kan, misschien dan een klein deel. En dan het liefst met de hulp van een teddybeer.

Doorgaan met het lezen van “Wat je van beren leren kan”

Vrolijke jongens, die Russen

Onze boekenclub heeft me al veel gebracht de afgelopen jaren: een maandelijks excuus voor kaastengels, goede gesprekken over literaire meesterwerken en de wetenschap dat Kafka niet aan mij besteed is. Voor mijn laatste verjaardag kreeg ik van vriend en boekenclublid Ruis – hoe kan het ook anders – een boekenbon. Ik wist direct hoe ik die wilde verzilveren en kocht diezelfde middag Hans Bolands herziene vertaling van Anna Karenina. Tolstojs baksteen van ruim een kilo die ik al een tijdje wilde kopen, om te lezen maar ook om op willekeurige plekken in de woonkamer te leggen zodat ik er casually naar kon verwijzen – ‘Waar liggen de waxinelichtjes?’ ‘Daar links naast Anna Karenina!’

Doorgaan met het lezen van “Vrolijke jongens, die Russen”

Meer voor mannen, minder voor vrouwen?

De laatste tijd valt ons het steeds meer op: mannen lijken een nieuwe doelgroep te zijn voor bedrijven. Wat op zich raar is, want witte mannen zijn eigenlijk altijd de doelgroep van alles geweest. Maar nu hebben marketingafdelingen, reclamebureaus en salestijgers DE MAN dan echt ontdekt als specifieke doelgroep. Vreemd genoeg lijken deze producten ook voor, nu ja, elk persoon, eigenlijk handig, maar nee, het zijn vooral MANNEN die dit moeten en willen kopen. Dus mannen, deze is voor jullie. Wil je een echte man zijn? Dan kun je echt niet zonder:

Doorgaan met het lezen van “Meer voor mannen, minder voor vrouwen?”

Momenten van bezinning in de geitenstront

In april van elk jaar sinds 1992 viert een zekere snowflake haar verjaardag. Je kunt het niet vergeten, want by god, dat laat ze niet gebeuren. Er zijn de subtiele hints, die rond Kerst al beginnen, de save-the-date een maand of twee van tevoren, de ellenlange discussies (of hoe noem je dat als iemand alleen tegen zichzelf praat) over de Jurk, de Locatie en de Gastenlijst en dan is er verdomme eindelijk de Dag. En op de Dag zijn er dan eindelijk taart, slingers en cadeautjes. Maar wat geef je iemand die alles al heeft (inclusief een existentiële crisis)? Daarop vonden wij dit jaar maar één antwoord. Geitenyoga.

Doorgaan met het lezen van “Momenten van bezinning in de geitenstront”

Je hoeft niet te reizen om je wereld te verbreden

Onder ons – de zogenaamde millennials – is er al een tijdje een stevige trend gaande: zoveel mogelijk reizen. Het maakt niet zo veel uit waarheen, zolang je maar op verre plekken bent geweest waar je lekker hebt gemengd met de locals. Een jaartje backpacken in Azië/Australië/een ander continent dat begint met een A of gewoon helemaal een digital nomad worden staat bovendien zo lekker op je cv.

Doorgaan met het lezen van “Je hoeft niet te reizen om je wereld te verbreden”

Come to Mama!

Natuurlijk zijn wij er ook geweest. Het restaurant waar alles roze is. We móesten wel. Ook al twijfelden we ernstig bij het zien van de eerste recensies. Want die waren eigenlijk alles wat je verwacht van een overhypete tent: te harde muziek, ongeïnteresseerd personeel, matig en weinig eten, lauwe witte wijn en een vette rekening. Niets van gemerkt, en daardoor juist zo blij verrast. Behalve die vette rekening dan. Maar dat hadden we vooral aan onze wijninname te danken.

Doorgaan met het lezen van “Come to Mama!”

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑